07.03.2018 Yoghurt en yoga

’t Is gepasseerd. De verschrikkelijke lange dagen met te weinig tijd voor de kleuter en de peuter zijn nog slechts een souvenir van de eerste vier jaren Souvenir.

Ik schrijf dit terwijl ik bij de kapper zit. Met een klein venijnig schuldgevoel dat in mijn nek blaast om de gestolen me-time. Dat moet ik nog verslaan.

In ons nieuwe leven denken de man en ik aan geplande quality time. Met ons tweetjes.

We willen gezonder en beter leven. Vanmorgen maakte ik hem een kommetje fruit met yoghurt. Dat is liefde, zorgen voor mekaar. Maar we willen ook beter zorgen voor onszelf en uit het ritme van alleen maar werken, ontsnappen.

Binnenkort zijn we op woensdagochtend kinderloos samen.

Die tijd gaan we niet opvullen met spreken over het werk of er ook nog maar aan te denken. We gaan lekker atypisch romantisch samen naar de yogales.

Samen ontspannen is bij ons niet samen uit eten gaan. Want dan kennen we iedereen of nog erger: iedereen kent ons. Veel liever willen we ons een voormiddag onderdompelen in stilte en sereniteit. Samen onze stress wegwerken en dan de kinderen ophalen.

Of zie ik het te rooskleurig in? Zal er niet om de haverklap iets tussenkomen? Zal het ons altijd lukken?

Ik geloof van wel. Omdat het moet en omdat het gepland zal staan.

In deze tijden is genieten vooral een agendapunt geworden. En werken een dagdagelijks automatisme.

 

 

 

 

28.02.2018 Een einde is een nieuw begin

Deze week mogen we de ramen van het restaurant ontdoen van de belettering. Vanaf maart is Souvenir niet langer Souvenir.

Souvenir verhuist naar Gent en op de ramen in de Ieperse Surmontstraat, mogen we binnenkort Croq’Odiel plakken. Een keerpunt voor onze onderneming maar vooral voor ons gezin. De hele ommezwaai zal ons meer tijd met elkaar geven. Dubbel feest dus binnenkort als de kleuter haar vier kaarsjes uitblaast.

Een heel feestweekend lang. Voor de eerste keer mag ze een feestje houden met vriendjes in de plaatselijke indoor speeltuin. Toeters, snottebellen en pannenkoeken. Met veel gekrijs en gelach, het wordt sowieso een fantastische dag.

 

Een uitstap naar de indoor speeltuin vind ik soms energievretend. Vooral omwille van het lawaai. Dat is van zo een overdonderend kaliber dat een stuk of honderd akoestische panelen erbij zouden verpulveren.

Heeft er nog nooit iemand gedacht aan het verkopen van oordoppen in een indoor speeltuin? Wel, iemand zou dat moeten doen.

Zo zit ik daar dan. Boven mijn tas koffie bedenk ik dan ondernemende ideetjes voor een zaak die de mijne niet is. In mijn hoofd is het nooit stil. Er zitten meer ondernemingsplannen in dan ik ooit in mijn leven zal kunnen verwezenlijken. Geen tijd of energie genoeg. Tien jaar geleden ging dat misschien wel nog lukken, maar nu… Nu mag ik ’s middags al niet meer gaan zitten of de moeheid vangt me en houdt me vast. Gisterenavond kwam er nog een koppel van 80 jaar eten. Ze namen een kaasbordje erbij, dronken wijn en sloten af met koffie. Ze gingen even koket buiten als ze binnenkwamen. Ze hadden heel hun leven hard gewerkt in hun zaak en zijn nu nog fit genoeg om van de vruchten te genieten. Awel ik zou ervoor tekenen.

21.02.2018 Zeven zotte jaren

Zeven jaar geleden was ik nog vrijgezel. Een vrijgevochten, zelfstandige late twintiger die leefde voor haar werk. Televisie maken was mijn ding. Al die uren die ik ervoor sleet, telde ik niet. Mijn sociaal leven was bruisender dan Spa Rood en elke zondag spendeerde ik met mijn hond Stella.

Op 28.02.2011 kruiste een Ijslandse kok mijn meanderend pad en voor ik het goed en wel besefte, zat ik in een nieuw leven.

Zeven zotte jaren later zit ik aan onze grote gezinstafel thuis. Moeder van twee kinderen en van bijna twee restaurants. Met een sociaal leven zo plat als Spa Blauw.

De laatste dagen van Souvenir Ieper glijden ondertussen voorbij. Het valt me zwaar. Vier jaren hebben we er bloed, zweet en tranen voor gegeven. Om van Souvenir te maken wat het nu is. Mijn man en ik weten als enigen dat Souvenir – nu – helemaal niet is wat we dachten te creëren op 1.02.2014. Het is uit de hand gelopen, in de goeie zin dan.

Souvenir is veel beter geworden dan wat er ooit in onze verwachtingen lag.

Of we ons eigen kunnen hebben onderschat, zou ik niet zo durven zeggen. Wel dat we vier jaar hard gewerkt hebben om er te staan vandaag.

Een verhuis naar Gent is niet de Westhoek de rug toekeren. Integendeel. Het is een logische stap in ons verhaal. Hopelijk één van de vele stappen die we nog mogen zetten.

Ergens, in de volgende zeven zotte jaren met de huisband.

 

 

 

14.02.2018 Van mijn erf

Er is al veel te doen geweest rond het doven van de straatverlichting. Zelf wonen wij in een pikdonker gat. Toegegeven, ik voel me daar niet altijd helemaal veilig.

Zeker omdat de buurt gekend staat als een hotspot voor malafide en dus ongewenste bezoekers.

Het is sinds ik aan ons stadsappartementje indertijd, een inbreker betrapte die op wacht stond voor zijn kameraad, dat ik kamp met een onveiligheidsgevoel.

Een hele nacht was ik toen onzeker of het individu met rare muts gewoon verdwaald was, of dat ie effectief iets ongeoorloofd aan het uitspoken was. Daags nadien bleek er bij de overburen ingebroken te zijn.

Een inbreker in levende lijve zien, dat houdt je voor de rest van je dagen alert.

Verdachte individuen, auto’s, … niets ontgaat me.

Zo ook gisterenavond toen ik een ongewoon geluid hoorde. Ik hoorde eerst zacht geklop, dan iets verschuiven,… Kort nadien kwam mijn man thuis, hoorde ik opnieuw iets verschuiven en dat was het dan. Ik twijfelde aan mezelf. Angst uit een sluimerend onveiligheidsgevoel of was er toch iets aan de hand?

Ik kon niet bedenken hoe of wat. Aan de deuren leek niets gebeurd te zijn. Tot ik deze ochtend dacht aan het keldergat. Ik ging op onderzoek en wat ik dacht gehoord te hebben, werd bevestigd.

Het rooster was losgemaakt en bij het verschuiven van de bovenliggende glasplaat, gedaagde mij het schuivende geluid van de voorbije nacht. Akelig, dat is het minste wat je daarvan kunt zeggen.

Niet dat een verlichte straat alle inbrekers op afstand zal houden, maar een pikdonkere buurt geeft natuurlijk meer vrijgeleide aan hen met duistere plannen.

Milieu en veiligheid, we moeten daar toch een balans kunnen vinden.

 

 

 

 

07.02.2018 Dagen zonder zonde

Deze week wou ik schrijven over roze valavonden en het lengen van de dagen.

Maar nu ik zo begin te typen, is het buiten met bakken aan het gieten.

Het was dus nog een beetje te voorbarig om te denken dat de zomer al in aantocht was. Rustig blijven, het is tenslotte nog maar begin februari. We moeten eerst nog de hele resem dagen zonder klagen, een maandje tournee minerale, zoveel dagen zonder vlees en es een dag zonder auto doorworstelen. Of nee, die zonder auto is pas in september.

En november is dan de maand zonder scheren voor de mannen

Misschien moeten we nog meer van die dingen gaan uitvinden. Ik gooi hier maar enkele ideetjes: dertig dagen zonder douchen, glimlachloze maandag, tournee-zeg-altijd-nee, zweetvijverzomer…

Ik doe alvast aan niets mee. Mijn dagen zijn te druk om mij op zoiets te concentreren.

Sowieso eten wij al weinig vlees maar de laatste tijd steeds minder. Onbewust. Ik heb zo weinig tijd dat ik slechts tot aan de bakker geraak en niet tot bij een slager. Gelukkig hebben we genoeg eten in het restaurant. Het is inderdaad ver gekomen, maar na de verhuis van onze zaak zou het weer moeten verbeteren. Dan komt er misschien: dagen zonder stress, een dag zonder werken,…

Deze week heb ik drie dagen gepiekerd of ik de tijd zou durven nemen om begin maart es naar de kapper te gaan. Na drie lange dagen heb ik beslist om een afspraak te maken. Ik durf dat, drie uur uittrekken voor mezelf. Volgende maand.

Ik ga daar met de auto naartoe, ben van plan om er pakweg een halfuurtje te klagen, ga op de terugweg bij de beenhouwer stoppen en ’s avonds ga ik zeker ook een aperitiefje pakken.

 

 

 

 

 

 

 

30.01.2018 Versleten hart

Vorige week trokken we met onze hond Stella naar de dierenarts voor een hoest en kortademigheid. Twee uur later zaten we bij een hartspecialist voor honden. Slechts 10 jaar en al een versleten hartje. We krijgen nog een beetje tijd met medicatie.

Haar hart versleten en het mijne gebroken.

 

Stella was degene die van “ik” een “wij” maakte. Ze kwam tien jaar geleden via kennissen bij mij als een pup die een thuis zocht. Ik was alleen en hield van honden.

Met Stella kampeerde ik in een 1-persoonsbed toen ik mijn eerste eigen huis aan het verbouwen was.

Met Stella trok ik in een kleine bolide naar Zuid-Frankrijk voor een vakantie met enkel zij en ik. In het begin van mijn relatie met de huisband, nam ze steevast plaats tussen ons in de zetel. Als een soort chaperonne.

Stella bracht de eerste jaren van het restaurant door boven in mijn bureau tijdens de service-uren.

Ze maakte de geboortes van de twee kinderen mee en zocht telkens weer haar plaats in de voortdurend veranderende gezinssituatie.

Nu alles in zijn plooi begint te vallen en zij in onze jongste spruit een beste maatje heeft gevonden, is ze plots ziek.

Ik kan me niet ontdoen van de vraag of dit zo plots is. Had ik het niet te druk met de kinderen en de zaak om te zien dat ze achteruit aan het gaan was? Schuldgevoel en een lawine aan akke-en-amme-vragen.

 

Mariko droogt mijn traantjes en zegt dat het niet zo erg is. Dat Stella straks een sterretje wordt en we haar elke avond zullen zien.

23.01.2018 Goe rieke

 

Ik ben heel gevoelig voor geuren. Zo kan ik ’s morgens de deur niet uit zonder een snufje parfum.

Sinds we Souvenir hebben, moet dat op werkdagen een zachte, neutrale geur zijn. Mijn ‘aroma’ mag immers niet overheersen in de zaal want dat zou kunnen storen voor de gasten die er eten. Op vrije dagen mag dat voluptueuzer zijn.

 

Ik let ook steeds op welke geuren klanten dragen.

In het begin van de zaterdagavond bijvoorbeeld. Wanneer we op en af naar de vestiaire lopen met welriekende jassen om weg te hangen. Ik open beide kastdeuren en laat me bedwelmen door een allegaartje van de beste parfums. En dat is nogal wat, gezien er zo’n veertig jassen op twee vierkante meter samen hangen.

Soms zit er ook es eentje tussen die misschien net wel een beetje parfum kon gebruiken. In dat geval laat ik het kastdeurtje op een kiertje staan.

Geuren brengen ook herinneringen. Onlangs kocht ik mezelf het parfum dat ik jaren geleden droeg toen ik de huisband leerde kennen. Voor ons blijft dat dé geur van onze zorgeloze jaren samen.

Toen ik nog voor tv werkte en ik een kantoor met collega’s deelde, noemde collega Sas me soms Muguetje. Omdat ik toen een waspoeder met meiklokjes gebruikte. Dat wasmiddel staat nu nog gelijk aan die periode in mijn leven en doet me steeds weer denken aan mijn collega’s.

Of toen ik laatst in een boerendorp stopte om een brood, katapulteerde het openen van de zak me meteen naar mijn kindertijd. Die geur van dat brood, het was van twintig jaar geleden.

Van de tijd dat mijn oma een beetje goe rieke op deed. Op zondag dan.

En anders was het een beetje Eau de Cologne.

 

 

 

 

 

17.01.2018 Onherkenbaar

Soms zie ik rare dingen. Rare dingen die er helaas echt zijn. Die een lampje doen branden van, neen, dat klopt niet.

Vorige week stond er een auto stil op de weg voor Souvenir. Niets speciaal, ware het niet dat de auto iets te veel in het midden stond om geen argwaan te wekken.

Boze chauffeurs zoefden er langs met hun vuisten op het claxon.

Ik ging even piepen en zag er een man bewusteloos over zijn stuur hangen. De motor lag af.

De deuren waren gesloten. In één seconde accelereerde mijn hartslag tot een ijl tempo.

Slaan op de auto, het voertuig goed weg en weer schudden. Geen reactie.

 

Onwerkelijk, machteloos en radeloos. Zo voelde ik me haast etherisch te midden van een quasi lege straat. Met man en macht probeerden we de ruiten te breken. Toen we er hem eindelijk uit konden sleuren, zette een verpleegster die bij ons aan het eten was, onmiddellijk de reanimatie in. Het wachten op de ambulance voelde eeuwigdurend aan. Ik hield de bril van de man in mijn handen. Na het aankomen van alle hupdiensten, kon ik me nog steeds niet van de paniek ontdoen. Ik maakte plaats, ging naar binnen en zag hoe de man in de ambulance werd gelegd.

Ik vroeg me af of hij familie had, een vrouw, kinderen, ouders, vrienden, collega’s. Ik bedacht verschillende manieren om te weten te komen of de man het überhaupt gehaald had.

Diezelfde avond hoorde ik van mijn moeder wie het was. Iemand die ik kende. Iemand die ik in die grote paniek niet had herkend. Het ga je goed, G.V.

 

 

10.01.2018 Lege portemonnee       

De kerstvakantie is ten einde. Alle cadeaus zijn uitgepakt en de kinderen helemaal ontregeld. Ook de kilo’s hebben zich genadeloos aangezwengeld en de portemonnee oogt zielig leeg.

Niets beter voor de economie dan een schoolvakantie met slecht weer. Omdat het voor ons ontspannender is om er es op uit te trekken met de kids dan om ze elke dag thuis te entertainen, lasten we tijdens onze laatste staycation enkele uitstapjes in.

 

Zo stond ook op het programma: een dagje indoor zwemmen in een tropisch zwemparadijs. Ik was er alleen met de kleuter omdat de peuter zich die dag niet zo lekker voelde.

Met één oog hield ik ons meisje in de gaten, met het andere oog observeerde ik het staaltje maatschappij dat zich voor de gelegenheid had verzameld in deze halfnaakte artificiële biotoop.

 

Overmand door een oorverdovend gekrijs, was het hoegenaamd onmogelijk om een normaal gesprek te voeren. Toch raakte ik even aan de klap met de mama van kleuter Julie. Ook zij waren er alleen. We deelden onze verzuchtingen (“och dat eten hé”) maar smolten simultaan als onze meisjes voor de 82e keer samen van de glijbaan floepten.

Ik herkende vele jonge mama’s, aan het eind van een twee weken durende slecht-weer-vakantie. De een al zittend slapend met het hoofd op een muursteen, de andere met sloten koffie bij de hand.

Bij een geeuwend oogcontact knikten we instemmend: we zijn er bijna.

 

 

 

 

 

 

 

03.01.2018 Welkom 2018

Met nog maar een halve poot in Gent, werden we al gesommeerd op het Arteveldse stadhuis. Een korte verwelkoming door de schepen van Middenstand en een informatieve bewegwijzering voor jonge ondernemers om vlot alle paperassen te kunnen afhandelen. Een hartverwarmend “We zijn blij dat jullie Souvenir naar Gent brengen”.

De aankondiging van onze verhuis lokte veel reacties. Meestal positief. Soms ook es een ontgoocheling, teleurstelling.

Maar een einde is geen einde. Het is het begin van iets nieuws.

In de wachtzaal van de bank vorige week, zag ik een mooie affiche. Droom groots in 2018, een slogan gevormd door een lichtjesslinger. Volledig in eindejaarssfeer. Of beter, nieuwjaarssfeer.

Souvenir gaat naar Gent, maar in Ieper komt iets waarmee ik o zo snel aan wil beginnen. Een nieuw project, mijn eigen ding.

Waar nu Souvenir zit, lanceer ik een toegankelijk verhaal. Een snelle lunch, een gezellig etentje, kindvriendelijk en joviaal. In die format komen onze huidige ingrediënten in een nieuw jasje. Zuurdesembrood, lokale kazen, groenten komen in ambachtelijke croque monsieurs, creatieve kroketten, seizoensgebonden salades en verse soepen. Iets wat de mama-zonder-tijd in mij ook graag in de buurt zou hebben.

Ook is 2018 het jaar van de gemeenteraadsverkiezingen.

Dat betekent een kans op verandering. Een omwenteling van wat we gewoon zijn.

Gezien ik van uitdaging, verandering en vooral van verbetering hou, is ook dit iets waar ik mijn tanden in zal zetten. We dromen alvast groots in 2018.